Het verhaal begint een aantal maanden geleden. In mijn privé leven ben ik voor het gemak ook Steven en heb ik ook nog een bestaan wat niet volledig om brillen draait. Mijn hobby’s zijn uiteenlopend en verschillen per week, ik probeer wat meer tijd te besteden aan mijn gezin (vandaar ook wat minder actief in het schrijven van nieuwe berichtjes) en probeer van tijd tot tijd ook nog met mijn vrienden op te trekken die ik buiten de optiek ken. Het laatste geval kwam dus ergens afgelopen zomer ter sprake toe we met 12 man een weekend weg wilde. Dit bleek lastig te zijn kan ik jullie vertellen. Afgelopen weekend was het dus zo ver. We hadden een datum geprikt, we hadden de bierpot goed gevuld en we waren van plan er een onvergetelijk weekend van te maken…. En dat werd het…

Allereerst gingen we op reis naar het afgelegen plaatsje Gent in het pittoreske België. Lekker trampoline springen in een speelhal waar de gemiddelde leeftijd rond de 13 lag, maakte het al een fysiek zware start van het weekend. Ter plekke bedenk ik me om mijn bril maar op te bergen in de kluisjes… “Wat het zou toch wat zijn als ik zelf mijn bril sloop”. Onderweg naar het hostel kwamen we nog even een automobilist tegen die een hartaanval kreeg. Toen ik probeerde met mijn elleboog het ruitje in te tikken omdat de portier op slot zat, bleek het niet zo makkelijk te zijn als de actiefilms suggereerde. Resultaat: een dikke, dikke, dikke paarse elleboog wat direct gekoeld moest worden met een biertje.

De middag vordert en kregen het gevoel dat 4 uur ’s middags het nieuwe 4 uur ’s nachts aan het worden was. Met de bierspecialiteiten van de lokale brouwers achter de kiezen, werden we gezellige en luidruchtige Rotterdammers tussen de timide Belgen. De dag/avond is dus nog jong en moeten nog aan het nachtleven gaan beginnen. Tegen de avond ben je als licht hypermetroop altijd in het nadeel. Die verdomde accommodatie van iemand van 28 is nog wel goed genoeg om zonder bril een avondje bier te drinken. Zeker als het dan ook nog een beetje gaat regenen waardoor je beslist gewoon je bril even in je binnenzak van je jas te stoppen.

Het wordt later en later terwijl de speciaalbiertjes hun tol gaan eisen op de mentale gesteldheid. Als het nachtleven op gang komt in het bruisende centrum van Gent, belanden wij in een soort techno-kelder waar iedereen aan het water zit, vreemde zweverige dansjes doet en er een chemische sfeer in de lucht hangt. Toen we aan de bar 12 pilsjes bestelden, vielen we ook wel erg uit de toon. We dropte onze jassen in de hoek en danste de limbo met die ene gozer op krukken (wonderbaarlijk genoeg is er altijd wel ergens tijdens het stappen iemand die hinkelt op krukken).

Je voelt hem natuurlijk al aankomen… We gaan op weg naar de snackbar om de maaginhoud te neutraliseren en besef me onderweg dat ik iets mis. Dat onbehagelijke gevoel dat je iets kwijt bent maar nog niet precies weet wat.. Dat gevoel bleef ik maar mee lopen tot ik buiten een blowende hippie met een Garrett Leight aansprak om met dubbele tong te zeggen dat hij een toffe bril op had en benieuwd wat voor soort wiet hij aan het roken was. Toen raakte het me… Als je dacht dat een kwartje lang kon vallen, dan heb je Steven nog nooit gezien die in een techno-kelder zijn bril kwijt is geraakt. Toen ik eindelijk besefte dat het mijn bril was die ik verloren was (Eyevan 552 zwart met goud… Echt bad-ass!) was natuurlijk het kwaad al geschied. Probeer je als dronken dropje nog tussen de knarstandende ravers een bril te zoeken met je telefoonlampje op de plek waar je denkt je jas te hebben gelaten.

Natuurlijk… Het was gezellig… En het was zeker een avond om nooit te vergeten… Maar volgende keer laat ik mijn bril maar gewoon thuis.

Steven Ziet
Het niet meer

Comments

comments