Vroeger toen ik nog een ventje van 12 was ging ik naar de middelbare school. Hoewel ik er een geweldige tijd heb gehad, viel ik het eerste jaar een beetje buiten de boot. Ik rookte stiekem, luisterde naar punk, maakte geen huiswerk, kreeg de benodigde scheve blikken en vond de meiden uit 3 havo een heel stuk interessanter dan de vaderlandse geschiedenis. Zo rolde ik een beetje van het ene probleem in het andere en zag er naar uit dat ik het eerste jaar maar net zou gaan halen. Tijdens dit jaar kwam ik er achter dat ik een enorme crush op de dochter van een van onze docenten had. Elke keer als ze een gesprek met me wilde voeren, wist ik niet wat ik met mezelf aan moest. Voor mijn gevoel heb ik haar ook het eerste jaar nog nooit aangekeken.

Ze keek me aan

Het jaar ging voorbij en een zomervakantie was voldoende om genoeg hormonen op te bouwen voor een vakantiecrush. Toen ik weer op school kwam bleek ik ook weer normaal te zijn en konden we gewoon verder. Zo sukkelde ik een beetje door het schooljaar zonder meer ook maar een seconde weer aan dat ene meisje te denken. Tot ik haar tegen kwam op een feestje…

Ze stond achter me en vroeg of ik nog muziek maakte. Zonder te beseffen dat zij het was, draaide ik me om en wist gelijk weer waarom puberverliefdheid een bitch is. Wonderbaarlijk genoeg kon ik er nog net een zin uit krijgen, maar die niet aansloot bij de vraag. Ze bleef me aankijken. Wachtend op een antwoord wat wel aan het criterium voldoet. En op dat punt valt me iets op wat me nog nooit op is gevallen… Ze keek scheel…

sexy scheve blikken

Niet scheel van: “Die kan het weer van volgende maand voorspellen.” Maar wel genoeg om als puber volledig in verwarring te raken. Op dat moment wist ik ook niet of een loensend oog sexy was, of dat het een besmettelijke ziekte was. En dat was te merken aan me! Terwijl ze nog een keer de vraag herhaalt, doe ik het meest verschrikkelijke wat je een strabist aan kan doen… Achter je kijken tegen tegen we ze praat…

Niet cool Steven

Terwijl ik achterom kijk voel ik dat er een grote fout wordt gemaakt. De kleine mannetjes in mijn hoofd zie ik paniekerig heen en weer rennen en documenten verbranden alsof de nieuwe koude oorlog op het punt staat om uit te breken. De grote rode ‘paniek-knop’ werd ingedrukt en terwijl ik achterom kijk, ontwijk ik de kogel deels door een maat aan te wijzen.
“Ja met hem af en toe.”
Gelukkig was het kwaad al geschied en kreeg het gesprek een nog ongemakkelijkere lading dan dat het al had. haar vriendinnen hadden het gelijk al door en hadden het gesprek verlaten.

Mentaal was ik een grote puntmuts aan het vouwen met in blokletters ‘SUKKEL’ er op. Mocht niet baten wat ik ook probeerde om het gesprek op gang te brengen. Want ik was die klootzak die achterom keek bij het schele meisje. 2 jaar later kreeg ik nog steeds scheve blikken van haar…Nu ik er over nadenk, hadden die scheve blikken een extra dubbele lading gekregen.

Steven Ziet
Mooie ogen, blauw, Arisch en een tikkie scheef.

Comments

comments